Читање из датотеке¶

Користићемо датотеку A_Very_Short_Story.txt у којој се налази текст Хемингвејеве кратке приче на енглеском језику. Ову датотеку можете да отворите помоћу било ког едитора, као што је нпр. Notepad, али нам је овде важније да текст отворимо у Пајтону. За то користимо функцију open(). Аргументи ове функције су стринг са локацијом и називом фајла и мод (стринг у ком пише са којом наменом отварамо фајл). Мод може имати више вредности. Нама су најважније ове три: "r" отвара датотеку за читање, "a" отвара датотеку за повремено додавање текста и "w" за отварање нове датотеке у коју уписујемо текст.

Променљива f није стринг, већ отворена конекција према датотеци на диску. Да бисмо прочитали текст коришћењем отворене конекције, користићемо функцију .readline(), која чита један цео ред текста и враћа га као стринг. На крају сваког реда се налази контролни кôд за крај реда (EOL, од енгл. end of line, који се у текстуалној датотеци означава са \n). Функција .readln() чита од почетка до знака за крај реда. Пошто не знамо колико редова има текст у датотеци, овде ћемо прочитати и исписати само првих осам редова.

Уколико немамо намеру даље да читамо текст из датотеке, пожељно је да фајл затворимо помоћу функције .close().

Да бисмо сазнали колико редова има текст у датотеци, потребно је да прочитамо и пребројимо све редове. Следећи програм управо то ради.

Функција .read() чита онолико карактера из датотеке колико наведемо у аргументу. Међу њима може да буде и контролних. Зависно од типа обраде текста који планирамо, бирамо начин читања из датотеке. Овде ћемо само дати пример читања првих 100 карактера из текста Илијаде. Да бисмо приказали кодове, уместо преломљеног текста користимо функцију repr() која враћа „сирови“ стринг. Тако ћемо јасно видети где су који контролни карактери, нпр. крај реда \n. Уколико не наведемо колико карактера хоћемо да учитамо, функција .read() ће прочитати цео текст.

Коначно, функција .readlines() чита све редове текста и памти их као елементе листе.

Уписивање података у датотеку¶

За уписивање података у фајл користимо функцију .write() са истим функцијама за отварање и затварање датотеке као што је то било код читања. Оно што уписујемо мора да буде стринг. У следећем примеру у датотеку уписујемо по један стринг за сваку јединствену реч. Тај стринг добијамо спајањем јединствене речи, зареза, броја понављања у облику стринга и знака за крај реда.

Иако у текстуални фајл можемо да упишемо податке на произвољно много начина, у овом примеру смо се трудили да направимо неку структуру. Сваки запис има две речи одвојене зарезом, а сваки запис иде у посебан ред. То је формат познат као CSV (comma separated values), који је стандард за табеларно приказане податке. Овакав фајл можете лако да увезете у Ексел или да га прочитате из Пајтона помоћу pandas библиотеке. Пробајте то да урадите.

A Very Short Story
Ernest Hemingway
One hot evening in Padua they carried him up onto the roof and he could look out over the top of the town.
There were chimney swifts in the sky. After a while it got dark and the searchlights came out. The others went down
and took the bottles with them. He and Luz could hear them below on the balcony. Luz sat on the bed. She was cool
and fresh in the hot night.
Luz stayed on night duty for three months. They were glad to let her. When they operated on him she
prepared him for the operating table; and they had a joke about friend or enema. He went under the anaesthetic
holding tight on to himself so he would not blab about anything during the silly, talky time. After he got on crutches
he used to take the temperatures so Luz would not have to get up from the bed. There were only a few patients, and
they all knew about it. They all liked Luz. As he walked back along the halls he thought of Luz in his bed.
Before he went back to the front they went into the Duomo and prayed. It was dim and quiet, and there
were other people praying. They wanted to get married, but there was not enough time for the banns, and neither of
them had birth certificates. They felt as though they were married, but they wanted everyone to know about it, and to
make it so they could not lose it.
Luz wrote him many letters that he never got until after the armistice. Fifteen came in a bunch to the front
and he sorted them by the dates and read them all straight through. They were all about the hospital, and how much
she loved him and how it was impossible to get along without him and how terrible it was missing him at night.
After the armistice they agreed he should go home to get a job so they might be married. Luz would not come home
until he had a good job and could come to New York to meet her. It was understood he would not drink, and he did
not want to see his friends or anyone in the States. Only to get a job and be married. On the train from Padua to
Milan they quarreled about her not being willing to come home at once. When they had to say good-bye, in the
station at Milan, they kissed good-bye, but were not finished with the quarrel. He felt sick about saying good-bye
like that.
He went to America on a boat from Genoa. Luz went back to Pordonone to open a hospital. It was lonely
and rainy there, and there was a battalion of arditi quartered in the town. Living in the muddy, rainy town in the
winter, the major of the battalion made love to Luz, and she had never known Italians before, and finally wrote to
the States that theirs had only been a boy and girl affair. She was sorry, and she knew he would probably not be able
to understand, but might some day forgive her, and be grateful to her, and she expected, absolutely unexpectedly, to
be married in the spring. She loved him as always, but she realized now it was only a boy and girl love. She hoped
he would have a great career, and believed in him absolutely. She knew it was for the best.
The major did not marry her in the spring, or any other time. Luz never got an answer to the letter to
Chicago about it. A short time after he contracted gonorrhea from a sales girl in a loop department store while riding
in a taxicab through Lincoln Park.